woordwerksels

Thursday, September 17, 2015

stil-leven

Enkel haar lichaamstaal spreekt want te veel stampij in ’t café om haar woord voor woord te grijpen.
Haar ogen kijken nu eens vragend, dan weer stil begrijpend, soms met een sluier van twijfel.
Haar mond laat woorden los, wolkjes van woorden doorheen ’t kabaal,  of hij sluit zich in een ontspannen streep.
Bezigbezig, haar handen, alsmaar door en geheelteganst of vingerlingsgewijs, en écht, die 10 vingers zijn nodig daartoe, zo blijkt.
Handtas gekneld tussen haar gesandaalde voeten, geen taal aldaar.
Schouders deinen  ’n golfje naar voren of schokken van hoog naar laag, allesbehalve traag …
Op haar bewegen staat geen leeftijd.
Als ze luistert recht ze haar schouders in een vloeiende golf naar achter en buigt haar bovenlichaam mee, leunend tegen het achterblad van de stoel.
Zinnenlang  van het gesprek houdt ze haar handen gevouwen, als dwingen ze mekaar tot zwijgen, niet wetend wat te zeggen. Ze werken doorgaans samen, haar handen, ook al is er slechts één nodig om haar hoofd te steunen;  één wachthand dan.
Haar vingers beroeren haar mond, strelen haar lippen, denksgewijs, om dan plots ’n grote zwaai over tafel te nemen opdat die éne gedachte duidelijk zou zijn .
Er zijn tal van momenten waarop de vrouw zwijgt maar haar handen blijven bewegingsgewijs woorden van anderen uitspreken, ondersteunen, begrijpen.
Ook het ongesprokene: de twijfel, de vragen, het onzegbare gevoelsmatige wordt door, in een handomdraai duidelijk, dankzij haar lichaamstaal.

Ik schat haar zo’n 86 jaar jong en vind haar mooi, duidelijk,  zo in haar barrehandse eerlijkheid.

Monday, June 15, 2015

Plus-Que-Parfait

’t Mag een beetje scheef, ’t hoeft niet té afgelikt, ben afkerig van àl te keurig…
Liever zoek ik de zeven fouten dan dat iemand smetvrij steriel is.
Een man bijvoorbeeld verliest aan potentieel, medunkt, als hij te ‘overbemenst’ (?) (übermensch) is. Mannen moeten nog een beetje naar beest rieken, ze mogen een das om, een pak is bij wijlen mooi maar we willen geen ‘Ken’ toch ? Wij geen Barbies…
Verbeeld u: de uitdaging om bij die lichtgebochelde vingerstapsgewijs die 35 % helling ‘beet te nemen’ !
Liever een hoek af, van die tand, dan een àl te witverblindend gaaf, laat staan te groot aangemeten (paarden)gebit, je blik raakt niet meer verder, monddood kijkt ge niet meer hoger en blijft ge uitgesloten van de geheimen van die ogen-blikken…
Geef mij maar hier en daar – ge moogt kiezen waar – een haar te veel, een bosje ongewied…
om in te blijven haken, liever dit dan afglijden van een te gladde aal…
Beetje stotteren mag nog nét,  op voorwaarde dat hij blijft stuiteren bij tedere of complexe begrippen. Zeg nu zélf…” Ik hou-ou-ouhou-ou….van…”, we smelten van minder toch ?
Bij een bierbuikje stel ik me vragen maar een Breugeliaans kilootje daarentegen….dat voelt zo lekker 3-gangen-achtig.
Vriendinnen, bij vriendinnen mag er ook een hoek af, qua persoonlijkheid dan.
Liever ‘ontembaar’, ‘onvoorspelbaar’ dan ‘doodbraaf’. En laat ze toch volheupig, bolboezemig romigrond zijn, dat is des vrouws…en al de rest is ook mooi, àls ze maar gloedhartig zijn, veeleer dan beheerst, gewoon ‘vrouw’ dus…zoals we waren alvorens opgevoed, ontvoed….

Voegen we nog een snuifje luciditeit en ‘ludiciteit’ toe aan beide sexen en alles wordt perfect imperfect gewoon….

Monday, November 03, 2014

pendule

Het beeld stamt uit mijn pperiode (pendelperiode): stééds stond daar die vrouw - in de 'wandelgangen' van St Pietersstation - leeftijdsloos,  'n bevroren glimlach op haar lippen, schommelend van deze naar gene zijde, niets en alles ziend alsof ze moeite had om Leven buiten zichzelf te ontwaren, toe te laten.
Ze intrigeerde me, zo alléén temidden zovelen dag na dag na dag... pendelend.
Thans, zo'n 25 jaar later, zie ik haar opnieuw, 't is 't schommelen dat mijn aandacht trekt en die bevreemdende glimlach. Onze blikken kruisen elkaar, 'n tel van een seconde en ik denk nog: "Ziét ze me, bestà ik ? " als plots haar blik oplicht en ik opleef want: "er is contact"...ook zij zwikt 25 jaar terug...
Ik zal het evenwel nooit te weten komen want ik beende reeds verder terwijl zij alweer op dat andere been wiebelde. Zij pendelt dus nog steeds, van haar ene been op haar andere, Brusselwaarts...

Friday, February 14, 2014

Liefde,
Ik zie je niet
krassen op je gelaat
Je doet bloeden
rukt aan harten
plet verlangens
Wolf in schapenvacht,
Jij.

Je bent niet van deze wereld
maar huist in harten
vol rood gezogen
pulserend pogend
om Liefde te zijn
klop na harteklop
ziek van zoveel hartstocht

Liefde,
Je vegeteert
verteert
wie Liefde voelt
Zonder, besta je niet

Loos, Liefde jij

Tuesday, July 23, 2013

Je gaf een zoen
zo zacht zo
dat ik
in dat kussen
wel wou liggen blijven
Je lippen weken
week geworden, ik
Tijd tikte weer
mijn hart gezwollen
van zoveel tederheid
Dan denk je:
‘Het kan moeilijk anders
dan dat
sommige mensen
elkaar al zoveel levens lang kennen’…

Thursday, June 13, 2013

hoogtevrees

Laat los
Vasthouden verraadt paniek
Onzeker is diegene die vastklampt
Onveilig het gevoel,
bepalend bovendien, dominant
Richt je rechtop en
zuig lucht diep en vol
Focus op ogen van wie durft te zien
Blik op open, onbesuisd
'Roekeloos' heet het soms
Strek je nek, kijk hoger nog
wolkenbreed, hemelhoog
Daar is niéts
om aan vast te klampen
Kijk breedomrond
àlles te zien, niets te verliezen
Stort je vervolgens, Icarus indachtig, neer
Durf vrij te vallen
in de schoot van wie bemint
als baart iemand een kind
Graaf diéper nog
want vlak het Leven...
Woel hersenspinsels om van wie jou intrigeert
emoties nooit te complex om niet te ontrafelen
Leer kénnen diegene die lief heeft
Leef aldus
en als't moet bloéden, dan doet het dat
Het stolt of wordt gestelpt
Alles komt terecht, niemand is verloren, niets gebeurt of daar is een reden toe
...

Wednesday, February 27, 2013

tweezaam

We hebben de grens bereikt
waar iets in stilte zal knappen
Wijzelf ons achterlatend
élk een kant gekozen
vruchteloos pogend
gewezen liefde
jegens elkaar
te uiten...